ਸਾਡੇ ਪਹਿਲੇ ਅੰਕ ਵਿੱਚ, ਅਸੀਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਚੁਣੌਤੀਆਂ ਬਾਰੇ ਚਰਚਾ ਕੀਤੀ ਸੀ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਸਾਡਾ ਭਾਈਚਾਰਾ ਸਾਹਮਣਾ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹੈ ਕਿਉਂਕਿ ਇਹ ਮਨੋਰੰਜਨ ਸਹੂਲਤਾਂ ਦੀ ਘਾਟ ਨੂੰ ਪੂਰਾ ਕਰਨ ਲਈ ਜੱਦੋ-ਜਹਿਦ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹੈ। ਅਸੀਂ ਭਾਈਚਾਰੇ ਦੀਆਂ ਲੋੜਾਂ ਅਤੇ ਨਵੇਂ ਪ੍ਰੋਜੈਕਟਾਂ ਲਈ ਫੰਡ ਕਿਵੇਂ ਜੁਟਾਏ ਜਾ ਸਕਦੇ ਹਨ, ਇਸ ਬਾਰੇ ਗੱਲ ਕੀਤੀ ਸੀ।
ਇਸ ਅੰਕ ਵਿੱਚ, ਅਸੀਂ ਇਸ ਵਿਸ਼ੇ ਦੀ ਡੂੰਘਾਈ ਨਾਲ ਪੜਚੋਲ ਕਰਾਂਗੇ ਅਤੇ ਤੁਹਾਨੂੰ ਅਜਿਹੇ ਦੋ ਵਿਅਕਤੀਆਂ ਨਾਲ ਮਿਲਾਵਾਂਗੇ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਮਨੋਰੰਜਨ ਸਹੂਲਤਾਂ ਲਈ ਕੀਤੀ ਗਈ ਵਕਾਲਤ ਨੇ ਇਸ ਮੁੱਦੇ ਨੂੰ 2026 ਦੀਆਂ ਚੋਣਾਂ ਦਾ ਸਭ ਤੋਂ ਅਹਿਮ ਮੁੱਦਾ ਬਣਾ ਦਿੱਤਾ ਹੈ।
ਐਬੀ ਮਰਸੀਅਰ ਐਬਟਸਫੋਰਡ ਵਿੱਚ ਵੱਡੀ ਹੋਈ, ਕੁਝ ਸਮੇਂ ਲਈ ਬਾਹਰ ਚਲੀ ਗਈ ਅਤੇ ਫਿਰ ਵਾਪਸ ਉਸ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿੱਚ ਆਈ ਜਿਸਦੀ ਆਬਾਦੀ ਕਾਫ਼ੀ ਵੱਧ ਚੁੱਕੀ ਸੀ, ਪਰ ਉਸਨੂੰ ਇਸ ਵਾਧੇ ਨੂੰ ਸੰਭਾਲਣ ਲਈ ਕੋਈ ਨਵੀਂ ਸਹੂਲਤ ਨਹੀਂ ਮਿਲੀ। ਬਰੂਕ ਕੂਇਰ ਨੌਰਥ ਵੈਨਕੂਵਰ ਤੋਂ ਐਬਟਸਫੋਰਡ ਆਈ ਸੀ ਅਤੇ ਇੱਥੋਂ ਦੀਆਂ ਮਨੋਰੰਜਨ ਸਹੂਲਤਾਂ ਤੇ ਮੌਕਿਆਂ ਨੇ ਤੁਰੰਤ ਉਸਦਾ ਧਿਆਨ ਆਪਣੇ ਵੱਲ ਖਿੱਚਿਆ।
ਮਾਪੇ ਹੋਣ ਦੇ ਨਾਤੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਇਹ ਚਿੰਤਾ ਪੈਦਾ ਹੋਈ ਕਿ ਇਹ ਘਾਟਾਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਆਪਣੇ ਪਰਿਵਾਰਾਂ ਨੂੰ ਕਿਵੇਂ ਪ੍ਰਭਾਵਿਤ ਕਰਨਗੀਆਂ, ਪਰ ਜਦੋਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਦੂਜਿਆਂ ਨਾਲ ਗੱਲਬਾਤ ਕਰਨੀ ਸ਼ੁਰੂ ਕੀਤੀ, ਤਾਂ ਇਹ ਸਪੱਸ਼ਟ ਹੋ ਗਿਆ ਕਿ ਇਹ ਇੱਕ ਅਜਿਹਾ ਮੁੱਦਾ ਸੀ ਜਿਸ ਬਾਰੇ ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਲੋਕ ਚਿੰਤਤ ਸਨ। ਇਸ ਲਈ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਸਥਾਨਕ ਵਰਤੋਂਕਾਰ ਸਮੂਹਾਂ ਅਤੇ ਹੋਰ ਮਾਪਿਆਂ ਨਾਲ ਸੰਪਰਕ ਕਰਨਾ ਸ਼ੁਰੂ ਕੀਤਾ ਅਤੇ ਅੰਤ ਵਿੱਚ ਸ਼ਹਿਰ ਦੇ ਕੌਂਸਲਰਾਂ ਨਾਲ ਗੱਲਬਾਤ ਕਰਨੀ ਸ਼ੁਰੂ ਕੀਤੀ। ਹਾਲਾਂਕਿ ਕੌਂਸਲਰ ਆਮ ਤੌਰ ‘ਤੇ ਸਹਿਯੋਗੀ ਸਨ, ਪਰ ਨਵੀਆਂ ਸਹੂਲਤਾਂ ਬਾਰੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸਮਰਥਨ ਜਾਂ ਸ਼ਮੂਲੀਅਤ ‘ਤੇ ਕੋਈ ਸਰਬਸੰਮਤੀ ਨਹੀਂ ਸੀ। ਫਿਰ ਵੀ, ਇੱਕ ਸਕਾਰਾਤਮਕ ਮਾਹੌਲ ਦੇ ਚਲਦਿਆਂ, ਐਬੀ ਅਤੇ ਬਰੂਕ ਨੇ ਆਪਣੇ ਕੰਮ ਦਾ ਵਿਸਥਾਰ ਕਰਨਾ ਸ਼ੁਰੂ ਕੀਤਾ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਵਰਤੋਂਕਾਰ ਸਮੂਹਾਂ ਦੀਆਂ ਤਰਜੀਹਾਂ ਇਕੱਠੀਆਂ ਕਰਨਾ, ਫੰਡਿੰਗ ਬਾਰੇ ਵਿਚਾਰ ਅਤੇ ਲੰਬੇ ਸਮੇਂ ਦੀਆਂ ਵਿੱਤੀ ਰਣਨੀਤੀਆਂ ਵਿਕਸਤ ਕਰਨਾ ਸ਼ਾਮਲ ਸੀ।
ਚਰਚਾ ਦੇ ਮੁੱਖ ਨੁਕਤਿਆਂ ਵਿੱਚੋਂ ਇੱਕ ਨਵੀਆਂ ਪ੍ਰਸਤਾਵਿਤ ਸਹੂਲਤਾਂ ਲਈ ਥਾਂ ਦੀ ਚੋਣ ਸੀ।
ਇਤਿਹਾਸਕ ਤੌਰ ‘ਤੇ, ਐਬਟਸਫੋਰਡ ਸ਼ਹਿਰ ਦਾ ਸਹੂਲਤਾਂ ਲਈ ਥਾਂਵਾਂ ਦੀ ਚੋਣ ਕਰਨ ਦਾ ਰਿਕਾਰਡ ਬਹੁਤ ਮਾੜਾ ਰਿਹਾ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਐਬਟਸਫੋਰਡ ਰਿਕ੍ਰੀਏਸ਼ਨ ਸੈਂਟਰ (ARC) ਦਾ ਵਿਸਥਾਰ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਸੀ, ਤਾਂ ਜ਼ਮੀਨ ਦੀ ਜਾਂਚ ਨਹੀਂ ਕੀਤੀ ਗਈ ਸੀ। ਨੀਂਹ ਲਈ ਪਾਈਲਿੰਗ (piling) ਦੀ ਲੋੜ ਪਈ ਅਤੇ ਬਜਟ ਅਸਲ ਅਨੁਮਾਨ ਨਾਲੋਂ 5 ਗੁਣਾ ਤੋਂ ਵੱਧ ਹੋ ਗਿਆ। ‘ਪਲਾਨ ਏ’ (Plan A) ਦੌਰਾਨ, ਰੋਜਰਸ ਫੋਰਮ ਦੀ ਯੋਜਨਾ ਸ਼ੁਰੂ ਵਿੱਚ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਥਾਂ ‘ਤੇ ਬਣਾਈ ਗਈ ਸੀ। ਜਦੋਂ ਇਸਨੂੰ ‘ਯੂਨੀਵਰਸਿਟੀ ਆਫ਼ ਫਰੇਜ਼ਰ ਵੈਲੀ’ ਵਾਲੀ ਥਾਂ ‘ਤੇ ਤ ਲੇਫਿਊਵਰ ਰੋਡ (Lefeuvre Road) ਵਾਲਾ ਵਿਕਲਪ ਜਲਦਬਾਜ਼ੀ ਵਿੱਚ ਪੇਸ਼ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਸੀ ਅਤੇ ਇਸ ਨਾਲ ਜੁੜੇ ਕਈ ਪਹਿਲੂਆਂ ‘ਤੇ ਵਿਚਾਰ ਕਰਨ ਦੀ ਲੋੜ ਹੈ।
ਐਬੀ ਅਤੇ ਬਰੂਕ ਦਾ ਕਹਿਣਾ ਹੈ, “ਅਸੀਂ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹਾਂ ਕਿ ਸ਼ਹਿਰ ਪ੍ਰਸ਼ਾਸਨ ਤੁਰੰਤ ਕਾਰਵਾਈ ਕਰੇ, ਪਰ ਸਾਨੂੰ ਇੱਕ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਵਿਚਾਰੇ ਗਏ ਬਦਲ ਦੀ ਲੋੜ ਹੈ, ਨਾ ਕਿ ਜਲਦਬਾਜ਼ੀ ਵਿੱਚ ਤਿਆਰ ਕੀਤੀ ਗਈ ਅਜਿਹੀ ਯੋਜਨਾ ਦੀ ਜੋ ਸ਼ਾਇਦ ਭਾਈਚਾਰੇ ਦੀਆਂ ਲੋੜਾਂ ਨੂੰ ਪੂਰਾ ਕਰਨ ਵਿੱਚ ਅਸਫਲ ਰਹੇ — ਲੇਫਿਊਵਰ ਵਾਲੇ ਮਾਮਲੇ ਵਿੱਚ ਸਾਡੀ ਚਿੰਤਾ ਇਹੀ ਹੈ।”
ਸਾਨੂੰ ਉਮੀਦ ਹੈ ਕਿ ਇਹ ਇਤਿਹਾਸ ਦਾ ਦੁਹਰਾਓ ਨਹੀਂ ਹੈ।
ਮਨੋਰੰਜਨ ਦਾ ਮਤਲਬ ਸਿਰਫ਼ ਨਵੀਆਂ ਸਹੂਲਤਾਂ ਬਣਾਉਣਾ ਹੀ ਨਹੀਂ ਹੈ। ਐਬੀ ਅਤੇ ਬਰੂਕ ਅੱਗੇ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ, “ਸਾਡੀ ਵਕਾਲਤ ਮਨੋਰੰਜਨ ਦੀ ਸਮਰੱਥਾ ਵਧਾਉਣ ਅਤੇ ਸਾਡੇ ਕੋਲ ਪਹਿਲਾਂ ਤੋਂ ਮੌਜੂਦ ਸਹੂਲਤਾਂ ਤੇ ਮੈਦਾਨਾਂ ਨੂੰ ਬਿਹਤਰ ਬਣਾਉਣ, ਦੋਵਾਂ ‘ਤੇ ਕੇਂਦਰਿਤ ਰਹੀ ਹੈ। ਵਰਤੋਂਕਾਰ ਸਮੂਹਾਂ ਨੇ ਮੈਦਾਨਾਂ ਦੀ ਹਾਲਤ ਬਾਰੇ ਕਈ ਚਿੰਤਾਵਾਂ ਪ੍ਰਗਟਾਈਆਂ ਹਨ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਗੁਆਂਢੀ ਭਾਈਚਾਰਿਆਂ ਦੀਆਂ ਟੀਮਾਂ ਵੱਲੋਂ ਅਸੁਰੱਖਿਅਤ ਹਾਲਾਤਾਂ ਕਾਰਨ ਕੁਝ ਖਾਸ ਮੈਦਾਨਾਂ ‘ਤੇ ਖੇਡਣ ਤੋਂ ਇਨਕਾਰ ਕਰਨ ਦੀਆਂ ਰਿਪੋਰਟਾਂ ਵੀ ਸ਼ਾਮਲ ਹਨ। ਸਾਨੂੰ ਵੱਡੇ ਟੀਚਿਆਂ ਵਾਲੀਆਂ ਲੰਬੇ ਸਮੇਂ ਦੀਆਂ ਯੋਜਨਾਵਾਂ ਦੀ ਲੋੜ ਹੈ, ਪਰ ਨਿਵਾਸੀ ਅੱਜ ਵੀ ਸੁਰੱਖਿਅਤ, ਪਹੁੰਚਯੋਗ ਅਤੇ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸੰਭਾਲੀਆਂ ਗਈਆਂ ਸਹੂਲਤਾਂ ਦੇ ਹੱਕਦਾਰ ਹਨ।”
ਮਨੋਰੰਜਨ ਦੀ ਵਕਾਲਤ ਕਰਨ ਦੇ ਨਾਲ-ਨਾਲ, ਐਬੀ ਅਤੇ ਬਰੂਕ ਇਸ ਗੱਲ ਦਾ ਵੀ ਇੱਕ ਪੈਮਾਨਾ ਹਨ ਕਿ ਸਾਡੇ ਸ਼ਹਿਰ ਨੂੰ ਕਿਵੇਂ ਦੇਖਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਵਕਾਲਤ ਸਿੱਧੇ ਤੌਰ ‘ਤੇ ਇਸ ਧਾਰਨਾ ਨੂੰ ਜਨਮ ਦਿੰਦੀ ਹੈ ਕਿ ਐਬੋਟਸਫੋਰਡ ਵਿੱਚ ਕਮੀਆਂ ਹਨ। ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਸਹੂਲਤਾਂ ਲਈ ਉਹ ਆਵਾਜ਼ ਉਠਾਉਂਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਐਬੋਟਸਫੋਰਡ ਦੇ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਜੀਵਨ ਦੀ ਗੁਣਵੱਤਾ ਅਤੇ ਖੁਸ਼ੀ ਲਈ ਤਾਂ ਅਹਿਮ ਹਨ ਹੀ, ਨਾਲ ਹੀ ਪੇਸ਼ੇਵਰਾਂ ਅਤੇ ਕਾਰੋਬਾਰਾਂ ਨੂੰ ਆਕਰਸ਼ਿਤ ਕਰਨ ਅਤੇ ਸਿਹਤਮੰਦ, ਸੁਰੱਖਿਅਤ ਤੇ ਆਪਸ ਵਿੱਚ ਜੁੜੇ ਭਾਈਚਾਰੇ ਸਿਰਜਣ ਲਈ ਵੀ ਬਹੁਤ ਜ਼ਰੂਰੀ ਹਨ।
ਇਹ ਅੰਦਾਜ਼ਾ ਲਗਾਉਣਾ ਮੁਸ਼ਕਲ ਹੈ ਕਿ ਕਿੰਨੇ ਪਰਿਵਾਰ ਰਿਹਾਇਸ਼ ਬਦਲਣ ਦੇ ਇਰਾਦੇ ਨਾਲ ਐਬੋਟਸਫੋਰਡ ਆਉਂਦੇ ਹਨ ਅਤੇ ਫਿਰ ਇੱਥੇ ਨਾ ਵਸਣ ਦਾ ਫੈਸਲਾ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਹਾਲਾਂਕਿ, ਅਸੀਂ ਜਾਣਦੇ ਹਾਂ ਕਿ ਉਹ ਸਾਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ ਅੱਗੇ ਨਿਕਲ ਜਾਂਦੇ ਹਨ ਕਿਉਂਕਿ ਸਾਡੇ ਗੁਆਂਢੀ ਭਾਈਚਾਰਿਆਂ ਵਿੱਚ – ਜਿੱਥੇ ਵਧੇਰੇ ਅਤੇ ਆਧੁਨਿਕ ਸਹੂਲਤਾਂ ਹਨ – ਉਸਾਰੀ ਦਾ ਕੰਮ ਐਬੋਟਸਫੋਰਡ ਦੇ ਵਿਕਾਸ ਨਾਲੋਂ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਹੋ ਰਿਹਾ ਹੈ। ਉਹ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਵਿਕਾਸ ਕਰ ਰਹੇ ਹਨ ਕਿਉਂਕਿ ਉਨ੍ਹਾਂ ਕੋਲ ਪੇਸ਼ਕਸ਼ ਕਰਨ ਲਈ ਬਹੁਤ ਕੁਝ ਹੈ।
ਅਸੀਂ ਅੱਗੇ ਕਿਵੇਂ ਵਧੀਏ?
ਹਾਲ ਹੀ ਵਿੱਚ ਉਮੀਦਵਾਰਾਂ ਦੀ ਇੱਕ ਮੀਟਿੰਗ ਵਿੱਚ, ਜਨਤਕ ਸਲਾਹ-ਮਸ਼ਵਰੇ ਦਾ ਵਿਸ਼ਾ ਉਠਿਆ। ਕ੍ਰਿਸਟੀ ਮਿਲਜ਼, ਅਮਰੀਕ ਨਾਰੰਗ ਅਤੇ ਰਿਕ ਥੀਸਨ, ਸਾਰਿਆਂ ਨੇ ਸਲਾਹ-ਮਸ਼ਵਰੇ ਦੀ ਪ੍ਰਕਿਰਿਆ ਪ੍ਰਤੀ ਨਿਵਾਸੀਆਂ ਦੇ ਨਕਾਰਾਤਮਕ ਪ੍ਰਤੀਕਰਮ ਬਾਰੇ ਗੱਲ ਕੀਤੀ ਅਤੇ ਦੱਸਿਆ ਕਿ ਕਿਵੇਂ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਲੱਗਦਾ ਹੈ ਕਿ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸੁਝਾਵਾਂ ਨੂੰ ਅਣਗੌਲਿਆ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਆਪਣੇ ਪਿਛਲੇ ਅੰਕ ਵਿੱਚ, ਅਸੀਂ ਖੇਡ ਸੰਸਥਾਵਾਂ ਦੇ ਆਗੂਆਂ ‘ਤੇ ਅਧਾਰਤ ਇੱਕ ‘ਮਨੋਰੰਜਨ ਕਮਿਸ਼ਨ’ (Recreation Commission) ਬਣਾਉਣ ਦਾ ਵਿਚਾਰ ਪੇਸ਼ ਕੀਤਾ ਸੀ। ਸਿਆਸਤਦਾਨਾਂ ਅਤੇ ਅਫਸਰਸ਼ਾਹੀ ਨੂੰ ਇਸ ਤੋਂ ਵੱਖ ਰੱਖੋ ਅਤੇ ਭਾਈਚਾਰੇ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਮਨੋਰੰਜਨ ਸਹੂਲਤਾਂ ਦੇ ਵਿਕਾਸ ਅਤੇ ਰੱਖ-ਰਖਾਅ ਸਰਕਾਰ ਦੇ ਹੋਰ ਪੱਧਰਾਂ ਅਤੇ ਵਪਾਰਕ ਭਾਈਚਾਰੇ ਨਾਲ ਸਾਂਝੇਦਾਰੀ ਕਾਇਮ ਕਰਨਾ ਵੀ ਇਸ ਸਭ ਦਾ ਹਿੱਸਾ ਹੈ।
ਹਾਲਾਂਕਿ, ਸੱਚਾਈ ਇਹ ਹੈ ਕਿ ਸਾਨੂੰ ਫੰਡਿੰਗ ਦੀ ਨਹੀਂ, ਸਗੋਂ ਕੌਂਸਲ ਪੱਧਰ ‘ਤੇ ਦ੍ਰਿੜ ਵਚਨਬੱਧਤਾ ਦੀ ਲੋੜ ਹੈ। ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਸਮਝਾਉਂਦਾ ਹਾਂ।
ਇਸ ਸਮੇਂ, ਐਬਟਸਫੋਰਡ (Abbotsford) ‘ਤੇ ਕੁੱਲ ਬਕਾਇਆ ਕਰਜ਼ਾ ਲਗਭਗ 32 ਮਿਲੀਅਨ ਡਾਲਰ ਹੈ। ‘ਲੋਅਰ ਮੇਨਲੈਂਡ’ (Lower Mainland) ਦੇ ਲਗਭਗ ਕਿਸੇ ਵੀ ਹੋਰ ਸ਼ਹਿਰ ਦੇ ਮੁਕਾਬਲੇ, ਸਾਡੇ ਇੱਥੇ ਪ੍ਰਤੀ ਪਰਿਵਾਰ ਕਰਜ਼ਾ ਸਭ ਤੋਂ ਘੱਟ ਹੈ। ਸਿਰਫ਼ ਬਰਨਬੀ (Burnaby) ‘ਤੇ ਹੀ ਐਬਟਸਫੋਰਡ ਨਾਲੋਂ ਘੱਟ ਕਰਜ਼ਾ ਹੈ। ਸਾਲ 2032 ਵਿੱਚ, ਐਬਟਸਫੋਰਡ ਕਰਜ਼ਾ-ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਵੇਗਾ।
ਕਰਜ਼ਾ-ਮੁਕਤ ਹੋਣਾ ਸੁਣਨ ਵਿੱਚ ਵਧੀਆ ਲੱਗਦਾ ਹੈ, ਹੈ ਨਾ? ਸਾਲ 2032 ਵਿੱਚ, ਐਬਟਸਫੋਰਡ ਆਪਣੇ ‘ਪਲਾਨ ਏ’ (Plan A) ਕਰਜ਼ੇ ਦੀ ਆਖਰੀ ਕਿਸ਼ਤ ਅਦਾ ਕਰੇਗਾ। ਅਸੀਂ ਸਾਲਾਨਾ 4.4 ਮਿਲੀਅਨ ਡਾਲਰ ਦੀ ਅਦਾਇਗੀ ਕਰਦੇ ਆਏ ਹਾਂ ਅਤੇ ਸਾਡਾ ਸੁਝਾਅ ਹੈ ਕਿ ਅਸੀਂ ਇਸ ਰਕਮ ਨੂੰ ਮਨੋਰੰਜਨ ਸਹੂਲਤਾਂ (recreation facilities) ਦੇ ਵਿਕਾਸ ਲਈ ਇੱਕ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਬਜਟ ਵਿੱਚ ਪਾਉਣਾ ਜਾਰੀ ਰੱਖੀਏ। ‘ਪਲਾਨ ਏ’ ਸਮਝੌਤੇ ਅਨੁਸਾਰ, ਜਦੋਂ ਇਹ ਕਰਜ਼ਾ ਉਤਰ ਜਾਵੇਗਾ, ਤਾਂ ਪ੍ਰਾਪਰਟੀ ਟੈਕਸ ਵਿੱਚ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਵਾਧਾ (11%) ਹਟਾ ਦਿੱਤਾ ਜਾਵੇਗਾ। ਅਸੀਂ ਸਾਰੇ ਜਾਣਦੇ ਹਾਂ ਕਿ ਅਜਿਹਾ ਕਦੇ ਨਹੀਂ ਹੋਵੇਗਾ। ਇਸ ਦੀ ਬਜਾਏ, ਆਓ ਭਾਈਚਾਰੇ (ਕਮਿਊਨਿਟੀ) ਵਿੱਚ ਨਿਵੇਸ਼ ਕਰੀਏ।
ਇਸ ਤੋਂ ਇਲਾਵਾ, ਅਸੀਂ ਇਸ ਤੱਥ ਨੂੰ ਨਜ਼ਰਅੰਦਾਜ਼ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕਦੇ ਕਿ ਕਰਜ਼ਾ ਕੰਮ ਨੇਪਰੇ ਚਾੜ੍ਹਨ ਦਾ ਇੱਕ ਸਾਧਨ ਹੈ। ਕੌਂਸਲ ਉਮੀਦਵਾਰ ਪ੍ਰੀਤ ਰਾਏ ਨੇ ਹਾਲ ਹੀ ਵਿੱਚ ਪਿਛਲੇ 20 ਸਾਲਾਂ ਦੌਰਾਨ ਉਸਾਰੀ ਦੀ ਲਾਗਤ ਵਿੱਚ ਹੋਏ ਵਾਧੇ ਦੀ ਤੁਲਨਾ ਦੇ ਆਧਾਰ ‘ਤੇ ਗਣਨਾ ਕੀਤੀ ਹੈ। “ਜੇਕਰ ਤੁਸੀਂ ਅੱਜ 100 ਡਾਲਰ ਉਧਾਰ ਲੈਂਦੇ ਹੋ, ਤਾਂ 20 ਸਾਲਾਂ ਵਿੱਚ, 4% ਵਿਆਜ ਦਰ ‘ਤੇ ਤੁਸੀਂ ਮੂਲ ਰਕਮ ਅਤੇ ਵਿਆਜ ਸਮੇਤ ਕੁੱਲ 165 ਡਾਲਰ ਅਦਾ ਕਰੋਗੇ। ਜੇਕਰ ਤੁਸੀਂ ਬਿਨਾਂ ਕਰਜ਼ੇ ਦੇ ਉਸਾਰੀ ਕਰਨ ਲਈ 20 ਸਾਲ ਉਡੀਕ ਕਰਦੇ ਹੋ, ਤਾਂ ਉਹੀ ਪ੍ਰੋਜੈਕਟ ਤੁਹਾਨੂੰ 250 ਡਾਲਰ ਦਾ ਪਵੇਗਾ। ਅਸਲ ਵਿੱਚ, ਬਾਅਦ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰੋਜੈਕਟ ਬਣਾਉਣ ਲਈ ਉਡੀਕ ਕਰਨ ਨਾਲੋਂ ਹੁਣ ਪੈਸੇ ਉਧਾਰ ਲੈਣਾ ਅਤੇ ਵਿਆਜ ਦੇਣਾ ਸਸਤਾ ਪੈਂਦਾ ਹੈ।”
ਇਸਦਾ ਕੀ ਮਤਲਬ ਹੈ?
ਸ਼ਹਿਰ ਦੀ ਵਿੱਤੀ ਹਾਲਤ ਵਧੀਆ ਹੈ। ਅਸੀਂ ਨਵੇਂ ਟੈਕਸ ਲਗਾਏ ਬਿਨਾਂ ਉਸਾਰੀ ਕਰ ਸਕਦੇ ਹਾਂ, ਅਤੇ ਸਾਡੇ ਕੋਲ ‘ਪਲਾਨ ਏ’ ਕਰਜ਼ੇ ਦੀ ਅਦਾਇਗੀ ਵਾਲੀ ਰਕਮ ਵਿੱਚੋਂ ਭਵਿੱਖ ਲਈ ਬੱਚਤ ਕਰਨ ਦਾ ਸਾਧਨ ਮੌਜੂਦ ਹੈ। ਸਭ ਕੁਝ ਅਜਿਹੀ ਸਥਿਤੀ ਵਿੱਚ ਹੈ ਜੋ ਸਾਨੂੰ ਐਬਟਸਫੋਰਡ ਵਿੱਚ ਮਨੋਰੰਜਨ ਸਹੂਲਤਾਂ ਲਈ ਨਿਵੇਸ਼ ਕਰਨ ਦੇ ਯੋਗ ਬਣਾਏਗਾ।
ਕੁਝ ਨਾ ਕਰਨਾ ਹੁਣ ਕੋਈ ਵਿਕਲਪ ਨਹੀਂ ਰਿਹਾ।